kerithromelo

Οικογένεια Xanthorrhoeaceae , συνώνυμο Asphodelus luteus L . Πολυετές φυτό με σαρκώδεις ρίζες, ενδημικό της ανατολικής μεσογείου που φτάνει έως και 2 μέτρο ύψος. Έχει όρθιο ευθυτενή βλαστό που καλύπτεται σχεδόν σε όλο το μήκος του από γραμμοειδή φύλλα πεπλατυσμένα στην βάση τους. Τα άνθη είναι μεγάλα κίτρινα και σχηματίζουν πυκνό βότρυ στην κορυφή του βλαστού. Ευδοκιμεί σε άγονες πετρώδεις τοποθεσίες της ορεινής και ημιορεινής ζώνης. Χρησιμοποιήθηκε υλικό από ΕΔΩ Την ονομάζουμε και περιδρομόχορτο και δεν είναι άλλη από την κίτρινη εκδοχή του ασφόδελου και συγκεκριμένα ενός από τα   5 είδη ασφόδελου που συναντάμε στην Ελλάδα. Στην μέλισσα προσφέρει άφθονη γύρη αλλά και νέκταρ, όπως και τα υπόλοιπα είδη ασφόδελου. Τα υπόλοιπα είδη που συναντάμε στην Ελλάδα είναι ο Asphodelus aestivus, ο Asphodelus albus, ο Asphodelus fistulosus και ο Asphodeline ramosus .  

Το φυτό ακονιζά είναι αειθαλής πολυετής θάμνος με ευρεία εξάπλωση στην περιοχή της Μεσογείου. Η επιφάνεια των φύλλων καλύπτεται από επιεφυμενιδικό έκκριμα πλούσιο σε τερπενοειδή και φαινολικές ενώσεις. Τα υδατοδιαλυτά επιεφυμενιδικά εκκρίματα του φυτού παρουσιάζουν ισχυρή αλληλοπαθητική δράση έναντι άλλων φυτών αλλά και παθογόνων . Ένα ιδιαίτερο μελισσοκομικό φυτό αφού τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση της βαρρόα όλες τις εποχές. Μάλιστα υπάρχει έρευνα από τους Χαράλαμπο Ε. Κατερινόπουλο , Ισαακίδη Δημοσθένη, Σοφού Καλλιόπη και Σπύρο Απόστολο για την Παρασκευή σκευάσματος   από εκχύλισμα της ακόνιζας (Dittrichi viscosa) για την αντιμετώπιση του παρασίτου της μέλισσας Varoa destructor. Η παραπάνω έρευνα αποτέλεσε μια συμμετοχή Ελλήνων εφευρετών στα EUROPEAN INVENTOR AWARDS με κωδικό: «1006569 / EP2346328 B1» και τίτλο: «ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΤΙΚΟΥ ΟΞΕΟΣ (COSTIC ACID) ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΣΥΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΦΥΤΟΥ DITTRICHIA VISCOSA (ΚΟΙΝΩΣ ΑΚΟΝΙΖΑ) ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΥΠΟΕΙΔΩΝ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑ...

Ένα αναρριχητικό ζιζάνιο της Ελληνικής υπαίθρου. Το συναντάμε σχεδόν σε όλα τα εδάφη από τα άνυδρα ασβεστολιθικά μέχρι τα πλούσια σε οργανική ύλη και υγρά. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των περιοχών είναι τα «δεκανίκια», δηλαδή φυτά με ύψος μεγαλύτερο του μέτρου ή φράχτες που χρησιμοποιεί ο αρκουδόβατος ώστε να βρει το φως και να αναπτυχθεί. Ένα φυτό που μπορεί εύκολα να ξεγελαστεί από τις καιρικές συνθήκες και να ανθήσει πρόωρα αλλά όταν έρθει η σωστή εποχή δίνει ξανά χωρίς να επηρεάζεται από την πρώιμη ανθοφορία του. Έτσι συναντήσαμε αρχές Σεπτέμβρη ώριμους καρπούς και μπουμπούκια, που δεν ήταν ακόμα σχηματισμένα. αρχές Οκτώβρη είδαμε και τα πρώτα άνθη....

Δεν την έχω φωτογραφίσει με μέλισσες

Ακόμα ένα φυτό που συναντάμε σε περιοχές που υπάρχει και θυμάρι. Η ανθοφορία του ξεκινά πριν την ανθοφορία του θυμαριού και τελειώνει αργότερα. Δίνει άφθονη κίτρινη γύρη που την συλλέγουν σε μεγάλους σβόλους.

Είναι ένα πολυετές φυτό που επισκέπτεται η μέλισσα.

Ένα φυτό που δεν αφήνει καμία μέλισσα αδιάφορη. Σε αυτή την ανθοφορία βασίζονται πολλοί μελισσοκόμοι ώστε να μαζέψουν μέλι αφού στα μέρη τους είναι και η μοναδική ανθοφορία. Παράλληλα όμως είναι και μοναδική η ποιότητα του μελιού που παράγεται ανταμείβοντας τους κόπους των μελισσοκόμων.