kerithromelo

Αυτοφυή σε όλα τα εδάφη και υψόμετρα και προσφέρει νέκταρ αλλά και γύρη που συλλέγουν όλη την διάρκεια της ημέρας. Κόβει την ανθοφορία του και τις εκκρίσεις του με την ξηρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες ενώ αντίθετα αναζωογονείτε με βροχοπτώσεις και θερμοκρασίες μέχρι τους 27 βαθμούς. Προτιμά μέρη με μεγάλη ηλιοφάνεια.

Είναι ένα περισσότερο όμορφο, με την διαφανή του κάψα, παρά μελισσοκομικό φυτό. Το συνάντησα με μικρή εδαφοκάλυψη σε μεγάλο υψόμετρο του Πηλίου, με μεγάλη ηλιοφάνεια να προσφέρει στις μέλισσες κυρίως νέκταρ αλλά και γύρη. Έχει μεγάλη περίοδο ανθοφορίας και στο ίδιο φυτό συναντάμε από μπουμπούκια που αρχίζουν να σχηματίζονται όσο και ώριμα με σπόρους. Νομίζω ότι συγγενεύει με την αγκινάρα και με άλλα αγκάθια. Πρόκειται σίγουρα για είδος Κενταύριας, αλλά δεν μπόρεσα ακόμα με ακρίβεια να το ταυτοποιήσω. Σχεδόν ειρωνικό είναι ότι το όνομα του συνδέεται άμεσα με το Πήλιο και τους κενταύρους , όπου και συνάντησα το φυτό, αλλά μου πήρε περισσότερο από ένα χρόνο να βρω την ομώνυμη γενική κατάταξη του.Στην οικογένεια ανήκουν οι Centaurea tuntasia και η Centaurea tuntasia, που σύμφωνα με τον Σφήκα Γεώργιο είναι δύο από τα τουλάχιστον πέντε επιβεβαιωμένα είδη φυτών που έχουν πλέον εξαφανιστεί από τη χλωρίδα της χώρας. Σχετικές αναφορές που χρησιμοποίησα ως βιβλιογραφία είναι: Στην ...

Το συνάντησα σε ημιορεινή περιοχή με πλούσιο χώμα σε σκιερά αλλά φωτιζόμενα   μέρη. Κάνει μικρούς σφαιρικούς καρπούς που όταν ωριμάσουν γίνονται μαύροι (αν θυμάμαι καλά) Κατέγραψα μικρό μελισσοκομικό ενδιαφέρον μόνο νωρίς το πρωί και μόνο για νέκταρ, αν και οι μέλισσες σκονιζόταν με γύρη. Η μέλισσα με τα σταυρωμένα χέρια κοιμάται.

Είναι φυτό με ελάχιστες απαιτήσεις και τέλεια προσαρμοσμένος το κλήμα της Ελλάδας. Θεωρείται   καλό μελισσοκομικό φυτό αλλά με μικρή εξάπλωση, αν και πολλαπλασιάζετε εύκολα με μίσχους, έτσι είναι δύσκολο να συλλέξουμε το μέλι του. Είναι βότανο με πολλές χρήσεις που έχουν καταγράψει στην κοινή τους εργασία με τίτλο « Βοτανική   εξάπλωση   και   χρήσεις   στη   λαϊκή   θεραπευτική   ειδών   του γένους   Salvia L. (φασκόµηλο) »   η ∆ρ. ∆ιαµάντω Μ. Λάζαρη και η ∆ρ. Σκαλτσά Ελένη.

Η Λεοπόλδια η εύκομη είναι ένα πολυετές βολβώδη φυτό. Συνήθως Βρίσκεται σε βραχώδες έδαφος αλλά βρίσκεται και σε καλλιεργούμενες περιοχές. Περιγράφεται ως «ένα εντυπωσιακό φυτό» αφού έχει μια τούφα από φωτεινό μπλε σε μπλε-μοβ στείρα λουλούδια , όπου δίνει αφορμή για την ονομασία «φούντα υάκινθος». Τα γόνιμα λουλούδια ξεκινούν να σχηματίζονται πράσινα και σταδιακά γίνονται σκούρα μπλε μπουμπούκια, το τελευταίο που μένει πράσινο είναι το στόμιο των πετάλων κρατώντας την οπή κλειστή. Ωριμάζοντας όμως, καθώς ανοίγει η οπή και γείρουν αρκετά προς τα κάτω, προστατεύοντας το νέκταρ και την γύρη από τις βροχοπτώσεις, ενώ το χρώμα τους αλλάζει σε καφέ-πράσινο. Μετά τις πρώτες μέρες ανθοφορίας του, συναντάμε στο ίδιο φυτό ανθούς όλων των σταδίων.      Ανθίζει άμεσος μετά την λήξη της ανθοφορίας του Muscari neglectum (ψωμάκι του κούκου) και τα συναντάμε στις ίδιες περιοχές.

Ανήκει στην οικογένεια των Χειλανθών ( Labiatae ). Το γνωστότερο γένος είναι η λαβαντούλα, που περιλαμβάνει γύρω στα 25 είδη. Είναι ιθαγενές των παραμεσόγειων περιοχών. Το αιθέριο έλαιο που περιέχουν τα φύλλα της χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και για τη θεραπεία νευρασθενειών. Έχει επίσης αντισηπτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται στην επούλωση τραυμάτων. Αντλήθηκαν πληροφορίες από ΕΔΩ . Στην μέλισσα δίνει νέκταρ, αλλά δεν λείπουν οι αναφορές της στην καταπολέμηση της βαρρόα. Μάλιστα υπάρχει σχετικό βίντεο που δείχνει τα αποτελέσματα της χρήσης λεβάντας στην κυψέλη με μεγάλη προσβολή από βαρρόα.  

Ε ίναι αυτοφυή, κτηνοτροφικό ψυχανθή και συγγενικό είδος με το ​​μπιζέλι και για αυτό ορισμένοι το αποκαλούν κόκκινο μπιζέλι. Τα άνθη του έχουν τις αποχρώσεις του κόκκινου και νομίζω ότι η απόχρωση του ανθού επηρεάζεται, εκτός από την σύσταση του εδάφους, από την υγρασία του εδάφους. Προσφέρει στις μέλισσες νέκταρ αλλά και γύρη. η ανθοφορία του ξεκινά από νωρίς την άνοιξη και όταν ποτιστεί συνεχίζει την ανθοφορία του μέχρι αργά το καλοκαίρι. Οι μέλισσες δείχνουν να το προτιμούν κυρίως μετά από απότομες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας και έντονες βροχοπτώσεις.

Είναι γένος αγγειόσπερμων μονοκοτυλήδονων φυτών, της τάξης των Λειριωδών (Liliales), της οικογένειας των Ιριδοειδών που περιλαμβάνει περί τα 100 είδη πολυετών ποών στις εύκρατες χώρες. Η Ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει 10 τέτοια είδη, τα οποία ο ελληνικός λαός τα αποκαλεί κρίνα ή κρίνους που όμως είναι μικρότερα σε μέγεθος από τον γνωστό πάλλευκο κρίνο που ανήκει στην οικογένεια των Λειριοειδών. Τα ελληνικά αυτά είδη της ίριδας είναι: η Ίρις η γερμανική ( Iris germanica), η   Ίρις η αττική ( Iris attica), η Ίρις η φλωρεντιανή ( Iris florentiana ), η Ίρις το σισυριγχίον ( Iris sisyrinchium ), η Ίρις η βορβορώδης ( Iris lutescens ), η Ίρις η ωχρά ( Iris pallida ), η Ίρις η ψευδάκορος ( Iris pseudacorus ), η Ίρις η Κρητική ( Iris cretensis) , η Ίρις η αγρωστώδης ( Iris graminea ), η Ίρις του Ζιντένις ( Iris sintenisii ). Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ , όπου και αντλήθηκαν πληροφορίες. Στις μέλισσες, που την επισκέπτονται εκδηλώνοντας προτίμηση, προσφέρει νέκταρ...